نمی دانم چرا آنقدر بزرگ نشده ام، که تو را تنها در مواقع سختی نخوانم! چرا وقتی همه چیز خوب هست، کمتر تو را صدا می کنم!
چرا وقتی سالم و شاداب هستم، کمتر تو را شکر می گویم!
چرا تنها وقتی که درد و اندوه و غصه ای سراغم می آید، سراغت را میگیرم!
پروردگارا ... درخواستم از تو روحی وسیع است آنقدر که فراموش
نکنم، در خوشی ها باید بیشتر تو را صدا کرد ... ❤️
چون این "تو" هستی که دلیل تمام لبخندها، شادیها،
خوشی ها و اتفاقات زیبای زندگیم هستی ...
خداوندا ... احساس شیرین بودنت را، در تک تک لحظه های
زندگی به من هدیه فرما ❤️
آمین ای مهربانـــترین مهربانان

نوشته شده در پنجشنبه هفدهم دی ۱۳۹۴ ساعت 17:24 توسط مصطفی رضایی |

من خدا را دارم؛کوله بارم بر دوش؛